Tagi
#Architekci  (6) #Baśnie z 1001 bloku  (7) #Boska Komedia  (41) #casting  (5) #czytanie  (7) #dyskusja  (3) #dzieci  (35) #Emigranci  (15) #Eva Rysova  (7) #Fakir  (9) #festiwal  (103) #film  (5) #fotorelacja  (29) #Fuck  (3) #FUU  (4) #gala  (1) #Genius Loci  (8) #happening  (3) #instalacja  (4) #Jakub S.  (5) #jubileusz  (8) #Kalkstein  (8) #Kieślowski Unimited  (5) #Klątwa  (20) #Kombinator  (5) #koncert  (92) #Koncert życzeń  (19) #konferencja  (8) #konkurs  (7) #koprodukcja  (8) #Kowboj Parówka  (8) #Krwawe wesele  (7) #Magda Miklasz  (7) #Magda Szpecht  (1) #Marcin Liber  (4) #Mateusz Pakuła  (11) #Michał Borczuch  (8) #Misja  (22) #modernizacja  (24) #modernizacja grudzień  (2) #Modernizacja kwiecień  (2) #modernizacja listopad  (6) #Modernizacja luty  (4) #modernizacja październik  (1) #modernizacja sierpień  (3) #modernizacja styczeń  (5) #modernizacja wrzesień  (3) #monodram  (9) #Montownia  (24) #Mrożek  (8) #nagroda  (28) #Nieznośnie długie objęcia  (8) #Noc Teatrów  (7) #Nowy Bulwart Sztuki  (21) #Paradiso  (8) #Pelcia  (16) #performance  (6) #piknik  (3) #premiera  (31) #program  (30) #projekt  (54) #Przypadek  (16) #Quo vadis  (15) #Recenzje  (4) #repertuar  (15) #Skowyt  (5) #spektakl gościnny  (49) #Spektakle wyjazdowe  (7) #spotkanie  (27) #Strzępka  (19) #Szekspir  (1) #Szydłowska  (25) #Szydłowski  (44) #taniec  (1) #Teatr IMKA  (4) #Teatr Zgromadzenie  (5) #Tochowicz  (2) #Tomasz Schimscheiner  (4) #Trzej Muszkieterowie  (18) #warsztaty  (27) #Wejście Smoka  (12) #werdykt  (3) #wernisaż  (4) #Wielcy inni  (4) #Wieloryb  (8) #Witkacy  (2) #Wszystko o mojej matce  (16) #Wyspiański  (2) #wystawa  (9) #zwiedzanie  (6)

Zamów Newsletter

Wysłano
X

Cukier w normie

Premiera: 16.04.2005 19:00 Czas trwania: minut Cena:
Produkcja: Teatr Łaźnia Nowa

Cukier w normie to spektakl-widowisko-show na podstawie opowiadań Sławka Shuty. To groteskowa panorama z życia ludzi blokowiska. Ludzie, zamknięci w małych mieszkaniach, wpatrzeni w ekrany telewizorów, spacerujący do supermarketów... Żyją zwyczajnością, w codziennym, monotonnym rytmie, świecie "niedziania się", z tęsknotą do zmian, ale brakiem motywacji na ich dokonanie. Czego im brakuje? Może niczego, przecież wszystko jest normie...
W spektaklu historie bohaterów przeplatają się, zatrzymują w zawieszeniu, pędzą dalej w żywiołowym rytmie. Straszą, śmieszą, zniesmaczają. Chropowate, jakby zarejestrowane amatorską kamerą fotki z dzielnicy, przefiltrowane są przez dziwną wyobraźnię pisarza i jeszcze dziwniejszą wyobraźnię reżysera. W.

Trzy mieszkania w nowohuckim bloku. W mieszkaniach trzy rodziny. Łączy je klatka schodowa. Przedstawienie jest groteskową, ale pełną ciepła i sympatii panoramą życia ludzi z blokowiska – w świecie „niedziania się” i tęsknoty do zmian, ale brakiem motywacji na ich dokonanie. Reżyser ukazuje świat, którego bohaterowie dbają o to, aby zachować w normie poziom cukru – rytm życia trzech rodzin zamkniętych w obrębie tej samej „klatki” w bloku wyznacza pilot do telewizora i wycieczki do hipermarketów, marzenia są rodem z reklam telewizyjnych. Zaprezentowane historie śmieszą, straszą, zniesmaczają... ale przede wszystkim prowokują do myślenia o współczesności.

Adaptacja: Piotr Waligórski

Asystent reżysera: Anna Wielgucka

Teksty piosenek: Dawid Kozłowski

Oświetlenie: Wojciech Waśko


Media o spektaklu:


„Poważną próbą analizy społecznej jest „Cukier w normie”(…). To opowieść o mężczyznach, którzy częściej dotykają pilota TV niż własnej żony, i o kobietach, które leczą samotność za pomocą cukru sypanego do herbaty w monstrualnych ilościach. A jednocześnie rzecz o wielkiej potrzebie miłości i o tęsknocie za niebem, które widać tu jedynie przez rurę zsypu na śmieci. Siłą spektaklu jest metafizyczne piętro, które nad światem Shutego zbudował Waligórski. Sceny w ciasnych klitkach przedzielają songi w wykonaniu aktorów przebranych jak żywe reklamy w supermarketach: za kiełbasę, panele w promocji, a nawet wątrobę. W tych groteskowych kostiumach śpiewają poetyckie teksty o miłości i śmierci, a ich występy są jak otwarcie okna w dusznym mieszkaniu”
Roman Pawłowski, Gazeta Wyborcza, 28. 04. 2005

„Więcej o życiu Huty mówił spektakl wedle opowiadań Sławomira Shuty`ego. Może dlatego, że reżyser nie kręcił migawek, tylko skupił się na obserwacji trzech mieszkań w jednej klatce schodowej, połączonych wspólnym mianownikiem nudy i beznadziei. Potrafił celnie podpatrzyć rytuały domowej apatii, wybuchy bezsensownej agresji. (…) Znalazł patent na groteskowe podbicie zwyczajności – rozśmieszające, ale i zawstydzające.”
Jacek Sieradzki, Przekrój, 12. 05. 2005

„Widowisko Teatru Łaźnia Nowa nie jest realistycznym odbiciem naszej rzeczywistości, ale absurdalną wizją reżysera.(…) Aktorzy bawią się konwencją gry, nie uciekają w psychologię i tworzą postacie wyraziste i zabawne. Chocz to oczywiście, zgodnie z poetyką „horror blok” czarny humor”. Groteskowy obraz z życia mieszkańców blokowiska wydaje się dojmująco prawdziwy. Trudno też nie dostrzec w nim kawałka naszej własnej codzienności.”
Monika Wirżajtys , Gazeta Wyborcza, 6. 10. 2005

Teatr Łaźnia Nowa

os. Szkolne 25 Kraków   biuro@laznianowa.pl   sekreteriat: 12 425 03 20     bilety: 12 680 23 41